Bir yenilgiye ağıt

ALİ KOCA

Ruhumun girdaplarına girmeyi ne kadar çok isterdim! İsteğim o girdaplara nüfûz etmek değil; girdapların mahiyetini, keyfiyetini görebilmek. Zamanın ve mekânın boğuculuğunda her gün biraz daha derinleşen o karanlık kuyularda bir ışığa rastalayabilmek ümidim.
Bir ışık, belki bir hüzme; cihanı değil, ruhumu aydınlatacak bir parıltı belki de aradığım. Bir dünyayı yutabilecek kadar derin olan o kuyularda benim ruhum örseleniyor. Ve ben böyle derinden sarsılmamıştım hiç. Sanki bir eşikte duruyorum; bir tercihimle, bir adımımla ömrüm değişecekmiş gibi geliyor. Bir uçurumun önündeyim, uçurumun derinliği beni korkutmuyor. Ve ilginçtir bu derinlik beni cezbediyor. Bıraksam kendimi sonsuz bir uçurumun emniyetine bu işkence biter mi ki?
Durgun ve sakin gibi görünen hayatımda sorular beni hiç rahat bırakmadı. Aslında bana rahatsızlık da vermediler! Fakat her zaman için zihnimi ve kalbimi meşgul etmeye devam ettiler. Cevapları bulmak hayatımda her şeyi yoluna koyacak zannederken; her cevap yeni bir soruyla geldi. Sonsuza uzanan bir zincirin halkaları gibi: Cevabı bul ve yeni soru gelsin, cevabı bul ve yeni soru gelsin… Sanki bir yarışma ismi! Fakat kazananı belli değil! Kaybedeni var mı? O da bilinmiyor! Kazanamadıktan sonra kaybeden olmaya alıştırıyor insan kendini. Kazanamayınca, kaybeden olmak, kayıplarda olmak ve bunu kabullenmek de en acısı.
Bir gün bir zafer çığlığıyla irkiliyor ömrüm! Belki yalancı bir çığlık; ama yalancı da olsa bir zafer çığlığı. Daha da önemlisi bu çığlık benden değil, ebedî düşmanımdan. Aynı zamanda ebedî dostum! Hayatımı mahveden, hayatımı düzenleyen; önüme engeller koyan, önümdeki problemleri çözen; zor durumda kurtarıcım, en olmadık yerde cellâdım… sıfatları uzar gider. Kısacası, aklım! Ömrümü irkilten zafer çığlığını atan aklım, yıllardır uğraştığı hedefine varıyor. Bu uğurda bazen hafakanlara girse de, uzun bir süre dışlanıp horlansa da; bedenime daha ötesi ruhuma ızdıraplar yaşatsa da en sonunda zaferini ilan ediyor: Kalbini öldürdüm!
Bundan sonrası aklın hikâyesi aslında; ama ben, bir kalbin yenilgisini anlatacağım…
Yenilgiler, zaferler kadar cezbetmez insanı. İnsan hep yenen olmayı istediğinden midir bilinmez; ama zaferlerin verdiği coşku yoktur yenilgilerde. Zaferler kadar ihtişamlı bir yeri yoktur insanlık hafsalasında yenilgilerin. Ve yenilgiler hep bir hataya ya da bir insana bağlanır. Halbuki yenilgi, -çok ihmal edilse de- bazen yazgıdır. Hem de çok güzel bir yazgı. En güzel destanlar yenilgi üzerine yazılmış ve söylenmiştir. Manas’ın, İlyada’nın, Alp Er Tunga’nın zafer destanları olduğunu kim iddia edebilir ki?!
Şairin de dediği gibi ‘yenilgi yenilgi büyüyen bir zafer’ için yenilgi şarttır. Hem zaferin ne kıymeti olurdu ortada bir yenilgi olmasaydı? Bir yenilen olmasaydı yenenin destanını kim anlatır, kim dinlerdi? İşte bu yüzdendir ki kalbin yenilgisi çok anlamlı ve önemli. Bir Âdem yenilmeli ki insanlığın ‘dünya sürgünü’ başlasın; bir dünya yıkılmalı ki sonsuzluğun kapıları açılsın!..